Wizja jest kontynuowana. Matka Boża pojawia się przede mną w jasnoniebieskiej sukni i białym płaszczu, dziecko w wieku 14 lub 15 lat: Święta Dziewica, czysta i prawdziwa. W rękach trzyma kwiaty dziko rosnące na polach nieba. Proste, czyste i w różnych kolorach, choć nie tak wiele w jej bukiecie - pięć lub sześć. Trzyma je w obu dłoniach.

Żyje i oddycha w nas poprzez życie i oddech swojego Syna, Jezusa. Zjednoczona z naszymi sercami jako nasza dobra Matka.

Niech chwała miłości zawsze zwycięża jako nasze zwycięstwo.

‘O święta miłości Ducha Bożego, mojego Ojca i Jezusa, pochłoń mnie; weź mnie tak, jak pragniesz. Przytrzymaj mnie i nigdy nie pozwól mi odejść’.’